Miałam rozbierać choinkę. Dawno się już sypała, nie miałam czasu zabrać się za to. I nagle któregoś wieczoru wróciłam wcześniej z pracy –jest czas na rozbieranie choinki! Jeeeee!

Żeby było mi raźniej, postanowiłam sobie włączyć film, lubię filmy i często kiedy coś robię, do towarzystwa włączam sobie jakiś. Z braku pomysłu zaczęłam czegoś szukać na VOD i… jest!!! Tak dawno chciałam go zobaczyć! Carte Blanche!

Włączyłam. Film się zaczął. A ja… zaczęłam rozbierać choinkę w baaaaardzo zwolnionym tempie… Właściwie przez znaczną część filmu stałam wpatrzona w ekran, z rękami pełnymi choinkowych ozdób, bo nawet nie przyszło mi do głowy, żeby odłożyć je na stół, albo – wykorzystując mniej przykuwające uwagę momenty – szybko to robiłam, brałam następne do ręki i dalej tak stałam… czasem tylko przysiadłam na krześle…

Film pewnie ma jakieś braki, ale wiecie co? Nie obchodzi  mnie to. Warto go obejrzeć! Dla świateł, dla zdjęć, dla portretu psychologicznego. Dla oczu Chyry. Pierwszy raz zobaczyłam Chyrę w „Wiedźminie” i te jego oczy, sposób gry tak mnie zauroczyły, że… kolejne postaci przez niego grane (te, które widziałam) wydały mi się miałkie, bezbarwne. A tu, w „Carte Blanche”… znów zostały pokazane ich błękit i głębia! Swoją drogą Chyra ma naprawdę takie oczy, spotkałam go kiedyś u nas  w teatrze, i przyjrzałam się – cóż, jestem  nimi zafascynowana!

Film bezapelacyjnie przykuł moją uwagę. Kadrowanie, efekty świetlne, sposób narracji… Zarysowane postaci i ich problemy. Piękna muzyka, świetne efekty akustyczne. To jest bardzo malarski film. Niesamowite wrażenie zrobiło na mnie „patrzenie oczami Kacpra”, obserwacja, jak rozwija się jego choroba. Podziwiam. Podziwiam twórców filmu za to, ze tak pięknie przedstawili historię lubelskiego nauczyciela (Maciej Białek) i podziwiam jego samego – za walkę o siebie, za walkę ze strachem, za spryt i inteligencję. Za empatię, charyzmę i podejście do młodzieży.

Dorota Kolak podobała mi się w roli oschłej, zapracowanej i trzymającej twardą ręka dyrektorki szkoły, wypadła bardzo wiarygodnie, w końcu to świetna aktorka (w dodatku z Gdańska! Ach!), Eliza Rycembel pokazała się  nam jako piekielnie inteligentna, ale zbuntowana nastolatka, a czemu zbuntowana? Ja już wiem, ale nie powiem! Nie będę spojlerować!

Mam taką refleksję, że to film o powierzchowności relacji międzyludzkich, o tym, że widzimy z czyjegoś życia tyle, ile ta osoba nam pokazuje i ile chcemy zobaczyć. Jest to też film o zaufaniu i strachu, że nie spełni się czyichś oczekiwań. Film o strachu przed brakiem akceptacji,  o tym, jak wciąż oszukujemy – siebie i innych i jak jesteśmy oszukiwani. Film o godzeniu się na to, co życie nam  niesie, o budowaniu siebie, o przyjaźni, tej istniejącej i umacniającej się z Wiktorem (świetny, ciepły Arkadiusz Jakubik) i rodzących się nowych przyjaźniach. O zmianie nastawienia – wzajemnie ludzi do siebie i do życia. Film o wartościach, przewartościowywaniu i szacunku. Wszystko to brzmi bardzo patetycznie, ale zapewniam, że tylko brzmi!

Obejrzyjcie go koniecznie, bo to też film o zwyczajnym życiu i o tym, że koniec naszego jednego świata może być początkiem drugiego, a tzw. „dopust Boży”, nieszczęście, jakie na nas spadło może być początkiem pięknej przygody, rozwoju i po prostu Życia – przez wielkie Ż.

Choinkę w końcu uprzątnęłam. Późno w nocy, powoli, w zamyśleniu i zachwycie kontemplując wciąż to, co zobaczyłam  na ekranie.

Carte Blanche (2015)

Reżyseria, scenariusz – Jacek Lusiński

zdjęcia – Witold Płóciennik

muzyka                -Paweł Lucewicz

montaż                – Jarosław Barzan

scenografia (scenograf)               – Marek Zawierucha

scenografia (dekorator wnętrz)               – Bartłomiej Bartłomiejczyk

scenografia (dekorator wnętrz)               – Jacek Gruszecki

Przyznaję, to było ogromne przeżycie! Przeżyłam w życiu trochę różnych występów, lecz  w takim wielkim przedsięwzięciu, z gwiazdą tego formatu i z tak ogromną widownią jeszcze nie brałam udziału! Na widowni Ergo Areny siedziało około 10 000 widzów! Możecie mi wierzyć, lub nie… ale to działa euforycznie, jak narkotyk 😉 i można się uzależnić!

Do tego te wszystkie światła jupiterów, atmosfera na scenie…

A gwiazda wieczoru… to prawdziwa gwiazda. Z klasą. Skromny człowiek, sympatyczny, uśmiechnięty. Fakt, że nie widzi tworzy dystans, ale też i szacunek ludzi wokoło.

Niech sobie wszyscy znawcy mówią co chcą – Andrea Bocelli to fenomen. Może i ma braki wokalne i interpretacyjne (bo ma), ale niewątpliwie za jego sprawą tzw. „wysoka muzyka” staje się coraz bardziej popularna i rozpoznawalna nawet wśród ludzi, którzy normalnie nigdy w życiu nie zainteresowaliby się muzyką operową – także jego ogromny wkład w jej popularyzowanie uważam za bezcenny! Dzięki niemu np. aria Turridu z Cavaleria Rusticana (https://www.youtube.com/watch?v=4CDAU9VOKk8 ) jest rozpoznawalna. Jego zasługi w tej  materii są niezastąpione! Wiem, wiem, Pavarotti, Carreras i Domingo – Ci trzej panowie i wielu innych, wybitnych śpiewaków też ma ogromny wkład. Ale Bocelli – chyba jest postrzegany jako jeden z nas. Zwykły chłopak. Jego ułomność też mu pomaga, poza tym jest niezwykle przystojny (nadal jest, mimo 58 lat i widocznego zmęczenia  na twarzy), a wiadomo, uroda też pomaga… Kiedy zaistniał  na scenie wzbudził zachwyt w mediach, (media go kochają i ludzie go kochają) mówiono – o ile pamiętam – że  to odkrycie, że to człowiek niewykształcony wokalnie, za to niezwykle muzykalny, talent wokalny. Naturszczyk. Dobrze wypromowany naturszczyk! Ale w końcu czemu nie? Śpiewać każdy może. Jeden lepiej, inny gorzej – tak podchodząc do sprawy Bocelli wypada całkiem nieźle, ba, bardzo dobrze nawet, niejeden z tenorów mógłby mu pozazdrościć czystego i świeżego jak  na swój wiek głosu, a te wszystkie długie i niewiarygodnie wysoko i pięknie wibrujące długie nuty, to marzenie niejednego z tenorów… i bardzo przyjemnie słucha się go na żywo. Jego repertuar jest pogodny, wprawiający w dobry humor, wzruszający. I o to przecież chodzi! Żeby ludzie czuli! Muzyka ma uszczęśliwiać i wzruszać!

Moim zdaniem Andrea Bocelli otwiera ludziom serca. I otwiera ich domy dla muzyki operowej!

Choć osobiście, na co dzień wolę wykonania arii operowych przez innych artystów, choćby wspomnianego wcześniej Domingo… ale to już takie zboczenie zawodowe…

Koncert był zorganizowany bardzo sprawnie. Wszystko było eleganckie, stonowane, żadnych fiku – miku. Na telebimie wyświetlane były zdjęcia i filmy ilustrujące muzykę, m. in. fragmenty z występów Bocellego. Całości dopełniło piękne, kolorowe oświetlenie, również widowni i delikatna mgiełka z dymów.

Niedowiarków pragnę zapewnić, że cały koncert był autentycznie na żywo, nie było żadnych playbacków! Choć z pewnością był „podrasowany” akustycznie. Podobno jedynie perkusja została dodana.

Jestem pod ogromnym wrażeniem dyrygenta, Marcello Roty! Jak  na wybitnego dyrygenta przystało  dyrygował niezwykle czytelnie. Na tym polega zapewne jego wybitność… Bardzo skoncentrowany, dokładnie wiedział, czego chciał – co jest oczywiste -i świetnie przekazywał to gestami. To była wielka przyjemność pracować z nim! To była wyjątkowa sytuacja i czerpałam z tego dużo przyjemnosci!

Mam jednak taką refleksję, dyskutowaliśmy też o tym w operze – w recenzjach i w artykułach dotyczących  koncertu zachwycano się  nad tym, że dyrygent świetnie podążał za solistą, który nic nie widzi, taki mieli wspaniały kontakt… Nie chcę umniejszać wspaniałości dyrektora Roty, bo jest ona absolutnie niezaprzeczalna! Ani wspaniałości Bocellego. Ale coś Wam powiem – każdy dyrygent operowy robi dokładnie to samo ze śpiewakami grającymi  na scenie, każdy śpiewak grający w przedstawieniu bardzo często znajduje się w sytuacji, kiedy nie widzi dyrygenta, nie ma szans na to, do tego jeszcze musi wykonywać zadania sceniczne,  a na koncertach solista często stoi PRZED dyrygentem… więc go nie widzi… – i wszyscy muszą sobie jakoś radzić! I dają radę. Na tym polega nasz zawód. Na słuchaniu. Na poczuciu muzyki. Na wzajemnym czuciu siebie. I  naprawdę  nie trzeba widzieć dyrygenta, żeby śpiewać! Trzeba słyszeć, umieć słuchać, trzeba mieć czujność i umiejętność szybkiego reagowania, jeśli dzieje się coś nieprzewidzianego. Bo czasami dzieją się takie rzeczy!… A widz/słuchacz nie powinien nic zauważyć…

Panowie Bocelli i Rota tak  naprawdę  mieli komfortowe warunki – mieli kontakt werbalny, nawet mogli się dotknąć, z pewnością ( co zresztą było widać) mają umówione sygnały, które wypracowali po latach wspólnej pracy, znają się obaj na wylot, to też wiele ułatwia.  Bocelli jest wykształconym instrumentalistą, zatem słuchać umie. Poza tym z pewnością jest wyczulony – w końcu nie widzi od bardzo wczesnej młodości, jego wewnętrzny wzrok i słuch, odczuwanie rzeczywistości jest dużo mocniej wykształcone, niż  nasze. Fraszka dla nich J

Wracając do kulis koncertu – ochrona była zwykle dyskretna – profesjonalnie, sprawnie,z kulturą. Obyło się bez incydentów. Bez szumu i sensacji. Wszystko było tak zorganizowane, aby wszyscy artyści byli jak najbardziej zadowoleni, bezpieczni, obsługa była bardzo miła i profesjonalna, bardzo pomocna.

Najważniejsza była muzyka i Andrea Bocelli wraz z gośćmi, zresztą  znakomitymi – sopranistką Alessandrą Marianelli i wokalistką pop Illarią Della Bidia, a także fantastycznym duetem gitarowym CARisMa.

Widzowie dostali to, czego pragnęli – ulubione przeboje w wykonaniu ukochanego przez nich wokalisty. Gustownie podane. Ma czar ten Andrea, to jest fakt niezaprzeczalny! Jest uwielbiany i to było czuć w Ergo Arenie! A nam, wykonawcom ta atmosfera się udzielała! Były momenty, kiedy odczuwałam niemałe wzruszenie, cieszyłam się tym, co się działo, naprawdę cieszyłam się atmosferą! Oddychałam nią!

Cudownie jest zobaczyć choć fragment koncertu i co się działo za naszymi plecami :))) i jeszcze raz wrócić do tych chwil, utrwalonych kamerami i na zdjęciach – filmy można obejrzeć w internecie oczywiście!

Będę miała wspaniałe wspomnienia!

Czytaj więcej i oglądaj na:
http://kultura.trojmiasto.pl/Andrea-Bocelli-oczarowal-publicznosc-w-Ergo-Arenie-n98273.html##tri

http://m.trojmiasto.pl/tv/Andrea-Bocelli-w-Ergo-Arenie-na-bis-13920.html

http://pomorskie.naszemiasto.pl/artykul/andrea-bocelli-wystapil-w-ergo-arenie-zdjecia,3631831,gal,t,id,tm.html

http://trojmiasto.tv/Andrea-Bocelli-Ergo-Arena-z-publicznosci-13919.html

http://trojmiasto.tv/Andrea-Bocelli-w-Ergo-Arenie-13921.html

http://kulturaonline.pl/wydarzenia/gdansk/ergo_arena/bocelli-z-chorem-i-orkiestra-opery-baltyckiej-e93233